Ik woon nog bij mijn ouders in hetzelfde oude herenrijtjeshuis waar ik ben opgegroeid, net 5 minuutjes van het centrum vandaan. In de legendarische Zonnebloemstraat. De buurt waar alle huizen op elkaar lijken en waar toeristen altijd verdwalen omdat ze niet weten welke kant het centrum op is.

Sinds januari is dit veranderd. Officieel woon ik nog thuis, maar voor mijn gevoel heb ik nu 2 huizen. Mijn vriend heeft samen met een huisgenoot een pand boven een winkel gehuurd in de Grote Houtstraat (jeweetwel, die straat uit monopoly, met al die winkels). Via 3 andere vrienden (die de 2e etage + zolder al tot hun beschikking hadden) is dat gelukt. Ik kwam er al vaak, maar dan altijd als gewoon ‘bezoek’. Totdat de benedenbuurman versloot te vertrekken.. Gelukkig was hij een goede vriend van de jongens en via hem konden ze wat makkelijker aan de 1e etage komen. Want hoe geweldig zou dat zijn? Met z’n allen in dat prachtpand in het middelpunt van het centrum van Haarlem! Al met al, met wat leugentjes en wat goede woordjes van de vorige bewoner is het gelukt. (De huisbaas mocht natuurlijk niet weten dat de jongens die er kwamen wonen de beste vrienden van de lastpakken daarboven waren.) Sinds 1 januari is het hele pand bezet, worden er elke week wel feestjes gegeven, er zijn altijd mensen op bezoek, met lekker weer kunnen voorbijgangers genieten van de live-muziek die er wordt gemaakt vanuit de raamkozijnen, en met sneeuw (tijdens Pasen) van de mooiste vinyl kerstliederen. Oh, oh, wat een paradijs.

Ik ben 17, misschien toch nog wat jong om het huis uit te gaan. Normaal zit je op deze leeftijd een beetje op die grens, wel/niet/wel? Nou, voor mij is dit de perfecte oplossing. Gewoon een beetje van allebei. Het is fijn om soms na een schooldag naar huis te gaan waar je altijd al thuisgekomen bent. Maar in een ander huis thuiskomen vol met vrienden, (die toevallig ook nog in een band zitten en waar dus dag en nacht muziek wordt gemaakt) is net zo fijn. En dus meestal ook het geval. Het geeft echt zo’n vrijheidsgevoel, zelf doen wat je wil doen, met wie en wanneer je het wil doen. Het hoort erbij, studeren, je studietijd, ‘de mooiste tijd uit je leven’. Want dat is het, als je iedereen moet geloven. ‘Geniet er maar van!’ Hoe vaak moet je dat wel niet horen?

 De geweldige bedrading in het huis, meestal gebruikt als kapstok en paraplubak.

Wat foto’s van de kamer en de lieve huispoes

Het eeuwige staarpunt op het plafond

 Er zijn ochtenden dat je wakker wordt en ineens een nieuw interieurstuk ziet staan. Zie hier, de nieuwste trots van het huis: ‘De macbak’.

“Jezus, gast, hoe kom je daar nou weer aan?!”

“Oh, ja, gewoon meegenomen..”

 Hier nog een paar huisgenootjes

Ter illustratie hieronder wat sfeer-foto’s die een duidelijk beeld geven van alle bloed, zweet en tranen die in dit juweeltje worden gestopt.

3 kindren later en één verhuizing achter de rug is het leven in Spijkenisse dus eigenlijk niks verandert. De stad is gegroeid, de kinderen werden ouder en langzamerhand ging het leven in Spijkenisse vervelen. Het eerste kind ging het huis uit en kwam terecht in Rotterdam. Rotterdam was voor mij altijd meer de stad waar alles gebeurde en veel meer kansen lagen dan hier in Spijkenisse. Eindelijk ben ik nu op dezelfde leeftijd als dat mijn broer was toen hij het huis verliet. Ik heb ergens wel zo het gevoel dat het niet lang meer zal gaan duren tot ik zelf ook het huis zal verlaten. Ergens heb ik toch wel de angst of ik het wel zelf allemaal zou kunnen.  De mensen waar ik ongeveer dagelijks mee omga wonen al opzichzelf of gaan binnekort op zichzelf wonen. Ze zijn ook vaak wat ouder en voel me dan snel de jongste en degene die nog zoveel moet leren.

Ook blijft nog altijd natuurlijk het verre geboorteland van mijn ouders me trekken. Ik merk heerl egr aan mezelf dat ik zoveel mogelijk wil weten waar mijn roots liggen. Mama is geboren in Christcurch New-Zealand en papa ergens in Java maar geboorteplaats heb ik eigenlijk nooit echt durven te vragen. Ik heb nooit veel over het leven in Indonesië durven te vragen, omdat die onderwerp in mijn familie vaak een beetje een No-Go is. Er worden wel verhalen verteld over het dagelijkse leven, maar meer dan die dingen krijg ik niet te horen. Heb vaak het gevoel alsof doordat mijn familie gedwongen het land heeft moeten verlaten dat zij dat deel dan ook voor zichzelf willen houden. Niet meer terug kijken naar het verleden en alleen maar wat er nog komen gaat.

De kant van mijn moeder vertelt eigenlijk altijd wel hoe het leven eruit zag toen ze nog aan de andere kant van de wereld leefde. Ik zelf heb altijd het toch wel engelse cultuur meegekregen en vraag me dan ook af hoe het zal zijn als ik zelf ooit een bezoek zal brengen aan het land. Zal ik me ergens toch thuis voelen of zal ik er nooit aan kunnen wennen? Mijn familie heeft altijd een band blijven houden met dit land en ergens heerst er een bepaalde heimwee. Wanneer er uiteindelijk de keuze wordt gemaakt om terug te gaan blijft ergens toch altijd een soort verassing. Iets waar ik stiekem toch naar verlang en ergens ook doodsbang voor ben. Zal ik me er wel thuis voelen en zal ik stiekem toch dit vertrouwde kikkerlandje gaan missen.

Je kan de moeder uit een dorpje halen, je haalt het dorpje niet uit de moeder. Ik geniet van volgens haar verboden vruchten, en in tegenstelling tot wat zij vreest ga ik er bij lange na niet aan onderdoor. Tóch zal ik het haar niet vertellen, want ze begrijpt het niet. Al een jaar of 24 in Rotterdam, en toch is ze nog bang. Ik denk dat Rotterdam een stad is waar je geboren en getogen moet zijn om enigszins met die dingen om te kunnen gaan.

Ik heb hieronder een aantal filmpjes gepost voor een kleine impressie van wat er hier allemaal gebeurt.

Hierboven een filmpje van de Red Bull Air Race, geschoten vanaf de Westerkade

Ook de wereldhavendagen worden hier gehouden.

Als afsluiting van de Rotterdam Stopover van de Volvo Ocean Race trad Tiesto op

….en nog een klein stukje film van het Dunya festival

De gebouwen Caland I & II

Zowel Caland I als Caland II staan op de hoek van de Rivierstraat met de Calandstraat te Rotterdam. Ze staan dus tegenover elkaar gescheiden door de Rivierstraat. Beide gebouwen hebben een lange geschiedenis alvorens ze woongebouwen werden.De gebouwen staan in het monumentale Scheepsvaartkwartier, een van de weinige wijken die tijdens de tweede wereldoorlog overeind is gebleven.

De Rivierstraat kenmerkt zich door twee grote pakhuizen. De pakhuizen zijn beide rond 1860 gebouwd en lagen aan de tussen 1854 en 1856 gegraven Westerhaven. Vandaag de dag zijn het twee woongebouwen, te weten “Caland I” en “Caland II”. De Westerhaven is in 1902 gedempt en de gebouwen zijn dus nu te vinden op de hoek van de Rivierstraat en de Calandstraat.Caland I was in eerst instantie een lijnzaadverwerkend bedrijf waar men lijnolie (een basis voor verfstof) uit vlaszaad perste. De persfabriek bevond zich op de 3e en 4e etage terwijl de onderste verdiepingen fungeerden als opslag. Het was een redelijk groot bedrijf en de aanvoer van grondstoffen verliep o.a. via de Westerhaven. Er was een constante aanvoer van de Westerhaven (nu Calandstraat) alwaar het vlaszaad met trechters werd gelost in handkarren die dan geduwd moesten worden richting de binnenplaats van het gebouw. Daar stond een zuiger die het vlaszaad naar boven stuwde. Aan de achtergevel van Caland I bevond zich de schoorsteen. De muurankers functioneerden niet als aanlegpunt voor de schepen maar als geleider voor de touwen waarmee de grondstoffen en andere goederen met behulp van de katrollen naar boven gehesen werden. De grondstoffen werden in de Twee Wereldoorlog schaars en het lijnzaadverwerkend bedrijf kwam stil te liggen. De zuiger is in die tijd weggehaald.

Tijdens de oorlog zijn beide pakhuizen bezet geweest door de Duitsers. Na de oorlog werd Caland I een wijnpakhuis van de firma Reuchlin. Reuchlin was een zeer groot bedrijf met een bekende naam. De wijnen werden gebotteld op het handelsterein in de Vollenhovenstraat. In tegenstelling tot wat velen denken: er heeft nooit tabak in Caland I opgeslagen gelegen. Tabak was een zwaar belast produkt en diende als zodanig bij de Stieltjesstraat opgeslagen te worden. Daar bevond zich immers de douane.

In 1982 is in de voormalige Lijnzaadverwerkende fabriek het woongebouw Caland I geopend.

(http://www.caland.net)

Vanuit de Calandstraat kijk je zo op mijn huis aan de Rivierstraat. Aan het einde van de straat (links bijna in beeld) stroomt de Maas.

Vanbinnen ziet het pand er zo uit. Aan de rechterkant zit een inpandige fietsenstalling en een bar die je kunt afhuren. Cruciaal in het leven van een student.

Ergenis nummer 1 

Maaswijk is een wijk dat enorm is uitgedacht qua manier waarop de huizen en alles geplaatst is. Nergens zal je ooit spontaan een huisje aantreffen, maar alles is enorm symmetrisch en geregeld neergezet. Nergens zal je ooit een geheim plekje vinden, dat je als kind helemaal egweldig vind. Alles staat strak en alles is te overgeregeld. Door die enorme gestructureerde manier van inrichten is er een bepaalde saaie en kille sfeer ontstaan. De huizen lijken erg op elkaar en je wordt omringt door overal huizen en straaten die gelijk aan elkaar lopen.

Voorbeelden van het verschrikkelijke recht toe recht aan geplande huizen.

Ergenis nummer 2

Waar komen in godsnaam al die kleine kinderen en jonge gezinnen vandaan? Maaswijk zit vol met kinderen en die moeten natuurlijk allemaal een plekje hebben op school.Gelukkig zijn er wel vijf scholen waar men uit kan kiezen. De meeste scholen staan niet eens 500 meter van elke vandaag, soms staan ze nog wel eens naast elkaar. Wat ik zelf altijd heb gemerkt is dat er een bepaalde rivaliteit ontstaan. ”Oh, jij zit op de Meander?” niet echt leuke school he?! Er staat eigenlijk voor een aantal straten een andere school. Een bepaald stuk uit de wijk heeft zijn eigen school, waaruit men ook weer kan kiezen voor een openbare of een christelijke school.

Voorbeelden van de aanwezige scholen in Maaswijk alleen al.

Ergernis nummer 3

Al die aanweizge kinderen in Maaswijk hebben vaak last van een bepaalde attitude. Merkt het zelf al aan de vriendinnen van me zusje en heb nooit goed mijn vinger erop weten te leggen. Doordat de wijk zo extreem saai is, hebben de kinderen vaak niks beters te doen dan door de wijk heen zwerven of irritant te doen in het winkelcentrum. Rond scheuren op de scooters of het lastig vallen van mensen in de wijk. Het maken van de meest belachelijke fotos en maken van filmpjes die vervolgens weer te vinden zijn op youtube.

Foto 1, Maaswijk van boven af als geheel    Foto 2, Voorbeeld indeling van straat     Foto 3, Mijn huis en voetbalveld.

Toch heb ik hier nooit kinderen buiten zien spelen op de manier waarop ik mezelf uren kon vermaken. Maken van blaaspijpen, klimmen in bomen, hutten maken die na twee dagen weer was overgenomen door iemand anders of een hele dag gewoon buiten kunnen zijn. In Maaswijk lijkt dit wel anders. Kinderen lijken minder buiten te spelen en zijn meer bezig met het hangen in het plaatselijke winkelcentrum of het zichzelf vervelen met hun mobieltjes en computers. Of dit nou aan mijzelf ligt of het toch door de wijk komt, is voor mij nog altijd een raadsel. Ik merk de verschillen tussen mijn oude buurt en Maaswijk nog altijd. Naar mijn idee was het leven in het centrum altijd meer actiever. Er gebeurde meer en er was altijd wel wat te doen ookal waren het maar de kleine dingen. Soms zijn het ook de kleine dingen die het hem doen. Vraag me soms wel af of deze afkeer jegens Maaswijk is ontstaan, omdat ik moest verhuizen en dingen moest achterlaten of het echt door de wijk zelf komt. Er zijn dingen waar ik me aan irriteer en niet meteen kan plaatsen wat het nou is, maar weet zeker dat ik wel aantal punten op kan noemen waar het nou aan ligt.

Dit zijn nog maar een aantal wijken die ik opnoem, maar laat al zien dat Spijkenisse totaal opgedeeld is in verschillende wijken.

Typisch rijtjeshuis in Maaswijk.

Maaswijk is de laatste gebouwde wijk en was vooral bedoeld om jonge gezinnen naar toe te trekken. De wijk bestaat nu iets meer dan twaalf jaar en zolang ik mij kan herinneren is er nooit wat boeiends gebeurd. Ik ben naar Maaswijk verhuist toen ik een jaar of 12 was en moest hierdoor vrienden en mijn oude vertrouwde huis in het centrum van Spijkenisse verlaten. Het was moeilijk, maar mijn ouders beloofde dat ik het naar me zin zou gaan krijgen in een plek dat naar mijn idee alleen maar werd beter gemaakt in iedereen zijn gedachten.